MEERSTROOM 2

Samenvatting

Hoe zou jij over 100 jaar herinnerd willen worden?

Met deze vraag is op het Meerstroom College in het najaar van 2008 een project van start gegaan dat in het verlengde lag van het project dat in het voorjaar plaatsvond. Er is gewerkt met een vergelijkbare opbouw, dezelfde kunstenaars in de klas en een vergelijkbare groep leerlingen als in het voorjaarsproject. Meer dan het eerste project hebben de leerlingen meer eigen inbreng en grotere keuzemogelijkheden gekregen en is de artistieke bijdrage van de kunstenaars vergroot. Vond het project in het voorjaar plaats in drie opeenvolgende dagen dit keer is op vier dinsdagmiddagen in november gewerkt.

In het aboriginal art museum is de aandacht weer gericht op de manier waarop aboriginals zich hun voorouders herinneren. Er is geschreven, nagedacht over symbolen en getekend hoe met de herinnering en symbolen iets van de voorouders verbeeld kan worden. Ze hebben een collage gemaakt over hoe zij over 100 jaar herinnerd willen worden en ze hebben er samen met Blaxtar over geschreven.

In 2108 kom jij je kleinkind tegen
dit is dan wat jij zou willen
dat het zegt over jouw leven

Dit was het motto. Op de letterwerkplaats van de HKU hebben ze samen met Nevel Karaali, een grafisch vormgeefster, de tekst op papier gedrukt. Ze konden 23 januari het samengestelde resultaat van hun werk zien op het conservatorium van de HKU.

De gebruikte bouwstenen

Co eigenaarschap
De klas was speciaal voor dit project gevraagd, mede omdat het een prettige klas is om mee te werken. Leerlingen ervaarden dat als een compliment. ‘ We zijn de besten, heh, juf?'  Hun uitzonderingspositie werd bevestigd door de uitstapjes die ze maakten naar musea in de stad en de HKU. In de musea werden de leerlingen als gasten ontvangen en de grafiekwerkplaats op de HKU had speciaal voor hen erg uitgepakt.

Hoe je herinnerd wilt worden over honderd jaar, was de rode draad over de vier middagen. Door de kunstenaars in de klas werd steeds verwezen naar de herinnering en werd de herinnering steeds betrokken op een persoonlijke inhoud van de leerling zelf. De herinneringen werden met elkaar gedeeld.

Het resultaat was niet direct voor ze te zien. Het spannende procede van drukken in kleur met loden letters op speciaal papier werd gevolgd door een periode waarin de druksels moesten drogen. Zo kon niet direct zichtbaar worden wat het samenspel van hun teksten zou doen. Het resultaat werd zichtbaar enkele weken later door een expositie van het werk op het conservatorium van de HKU. Samen met andere scholen zijn de resultaten bekeken.

Rolmodel
Het team dat gekozen is voor dit project was gelijk aan dat van het eerste porject. Met dezelfde overwegingen. Herkenbaar voor leerlingen qua leeftijd en achtergrond en begiftigt met een speciaal talent in de kunsten. De kunstenaars in de klas is gevraagd om iets te vertellen over het werk dat zij doen en ook om een eigen bijdrage te leveren aan het product dat gemaakt wordt. Op beide niveaus kan de kunstenaar zo fungeren als rolmodel.

De vaste begeleidster op de vier middagen zou Soumeya zijn maar omdat zij de geplande data niet kon heeft een ander haar plaats in genomen. Zij, 52 jaar oud, stond qua leeftijd en belevingswereld ver van de leerlingen af. Door haar ervaring in het werken met jongeren bleken de leerlingen haar echter wel te zien als een rolmodel. De docent Nederlands was alle bijeenkomsten aanwezig evenals de vaste docent zorg en welzijn en zij beiden hadden een vertrouwenwekkend effect op de leerlingen.

Activerende werkvormen
De rol van de werkboekjes is in dit project, dat een vergelijkbare thematiek had als het eerste project, aangepast. Er is gezocht naar manieren om leerlingen meer zeggenschap te geven over wat zij doen. Dat liet zich bijvoorbeeld zien in het museumbezoek waarin dit keer open opdrachten waren opgenomen.

Zo werd ze gevraagd om binnen de thematiek te zoeken naar een werk dat hun voorkeur had en met elkaar te bepalen waarom het hun voorkeur had. Zo kregen ze in de werkplaats van de HKU meer ruimte voor eigen experiment. Dat gebeurde met de techniek van monotypie en door het drukken van letters. De tijd was net te kort om ze hun werk zelf te laten exposeren en eventueel hun teksten met het refrein van Blaxtar voor te dragen.

Creatief partnerschap
Architectuur centrum Makeblijde was in dit project niet meer direct betrokken. Wel indirect omdat er voor gekozen is het project te herhalen met aanpassingen op basis van de evaluatie van de eerste keer. Zo is vanaf het begin gezocht naar aanpassingen met het hele team. In het eerste project was bijvoorbeeld Blaxtar niet betrokken bij de invulling. Hij moest als het ware ter plaatse inspringen op wat er gaande was.

Dit keer wist hij precies waar het over ging en speelde daar op in. De invuling van het programma is een coöperatief proces geweest tussen de docent van de school, de kunstenaars in de klas en de begeleiders van de HKU. Een belangrijke rol speelt ook in dit project de docent van de school die zorgde dat alle noodzakelijke randvoorwaarden, als lestijd, rooster en materialen in orde waren. Ook de aanwezigheid van de docent Zorg en welzijn alle projectmiddagen is een belangrijk element in het creëren van creatief partnerschap.

Uit de samenwerking is de intentie gekomen om ieder jaar, in samenwerking met de HKU en kunstenaars in de klas te komen tot een project.

De resultaten

Technische info